Succesfully saved

Viminacium

Viminacijum (lat. Viminacium) je u periodu od 1. do početka 7. veka nove ere bio jedan od najznačajnijih legijskih logora na Dunavu, a izvesno vreme i glavni grad rimske provincije Gornje Mezije (Moesie Superior), koja je obuhvatala najveći deo Srbije, severnu Makedoniju i deo severozapadne Bugarske. Pod Hadrijanom stekao je status municipija, grada sa visokim stepenom autonomije koji podrazumeva i nezavisnu gradsku upravu, a za vladavine Gordijana III postaje kolonija rimskih građana i dobija pravo na kovanje lokalnog novca. Procenjuje se da je grad imao 48 hiljada stanovnika, a u njemu su takođe boravile dve legije. Bio je sedište episkopa u 4. veku, a kasnije dobija status mitropolije. Nakon najezde varvara (Avara i Huna) pod vođstvom Atile grad je razoren 441. godine. Obnovljen je kao pogranično vojno utvrđenje 535. godine, za vreme vladavine cara Justinijana I (527.-565.), kao i mitropolija u Viminacijumu. Sa dolaskom Slovena na ostacima Viminacijuma nastaje naselje Braničevo. Arheološka istraživanja započeta su 1977. godine i dala su izuzetno bogat i značajan arheološki materijal na osnovu kojih se dosta precizno može rekonstruisati život u tom periodu.

 

Viminacijum je arheološko nalazište 2004. godine upisano u centralni registar Srbije kao nepokretno kulturno dobro od izuzetnog značaja.

detaljnije: http://viminacium.org.rs