Geografski položaj i burna istorijska prošlost uslovljena čestim migracijama stanovništva i uticaji različitih kultura na Balkanskom poluostrvu uslovili su postojanje izuzetno bogatog kulturno-istorijskog nasleđa Srbije. Najvidljiviji i najtrajniji svedoci nekadašnjih kultura i njihovih dometa su različiti objekti čvrste gradnje koji su napravljeni u dalekoj prošlosti i kraći ili duži period služili za stanovanje, upravljanje ili sakralne svrhe. To su nepokretna kulturna dobra koja sadašnjim i budućim generacijama govore o dometima, nivou organizacije i sposobnostima naših predaka. Svaka odgovorna država brižljivo čuva ove dokaze sopstvene istorije i trudi se da ih pokaže najširoj javnosti.

Nepokretna kulturna dobra su kolokvijalni naziv za graditeljsku baštinu koja može da se kreće od pojedinačne građevine do celine (grupe građevina) odnosno područja (pejsaž). Graditeljska baština važan je deo nacionalnog kulturnog fonda i sa svojim kulturno-istorijskim značenjem sastavni je deo životne sredine. Zaštita i očuvanje graditeljske baštine obaveza je svake države zasnovana na osećaju odgovornosti svake zajednice da svoja kulturna dobra neguje i čuva, a regulisana je različitim zakonskim odredbama. U Srbiji je ova problematika regulisana Zakonom o kulturnim dobrima ("Sl. glasnik RS", br. 71/94) kojim se pod kulturnim dobrima smatraju stvari i tvorevine materijalne i duhovne kulture od opšteg interesa. Ovim zakonom se uređuje sistem zaštite i korišćenja kulturnih dobara i utvrđuju uslovi za obavljanje delatnosti njihove zaštite. Zadatak brige o nepokretnim kulturnim dobrima u Srbiji poveren je Zavodima za zaštitu spomenika kulture Srbije.

Prema odredbama ovog zakona nepokretna kulturna dobra Srbije se prema svojim svojstvima dele na:

a prema svom značaju klasifikuju se u

Graditeljska kulturna baština izložena je trajnim uticajima i pritiscima modernizacije te je zbog svoje materijalne strukture vrlo osetljiva i sklona propadanju. Porazan je zaključak da je degradacija dela graditeljske baštine dosegla takve razmere da se može govoriti o ugroženosti mnogih kulturno-istorijskih celina, pa i pojedinačnih kulturnih dobara. Takvom stanju doprineli su: ratna razaranja, nebriga i neodržavanje, hronični nedostatak finansijskih sredstava, nerešeni imovinsko-pravni odnosi, nepoštovanje zakonskih propisa i neprimenjivanje sankcija. Nedovoljno razvijena svest i građana i donosioca odluka o vrednostima baštine samo pojačava negativne efekte. Naročito je teško stanje graditeljske baštine u ruralnim područjima i malim naseljima u kojima su građevine bez namene, zaboravljene i zanemarene. Graditeljsku baštinu ugrožavaju i neodgovarajući građevinski zahvati, koji ne uvažavaju konzervatorske uslove i često se izvode bez stručno verifikovane konzervatorske i tehničke dokumentacije.